Globalnie ten rodzaj komunikacji (system publikacji krótkich wiadomości np. do 140 znaków) kojarzy się głównie z największym serwisem tego typu czyli Twitterem. W Polsce liderem jest Blip.pl (na którym konto ma m.in. Koalicja Otwartej Edukacji), choć istnieją również inne serwisy – takie jak Flaker, czy społeczność polaków na twitterze – twitt.pl.

Lider wśród wszystkich serwisów mikroblogowych Twitter posiada największą bazę użytkowników i najwięcej aplikacji API tworzonych pod siebie, jednak coraz częściej nie jest naturalną i jedyną opcją dla internautów. Dla społeczności open source i zwolenników otwartych rozwiązań alternatywą może być Identi.ca. Kanadyjski serwis zbudowany jest na open sourcowej platformie (OpenMicroBlogging), która umożliwia wzajemne kontaktowanie się między sobą różnych serwisów na niej opartych lub tworzenie własnych serwisów. Identi.ca, a raczej wszystkie treści pojawiające się na nim, zgodnie z regulaminem strony publikowane są na licencji BY-SA (Uznanie autorstwa-na tych samych warunkach). Serwis dodatkowo posiada wbudowane funkcje, których brakuje największym serwisom tj. skracanie linków i automatyczne dodawanie plików graficznych. Liczba użytkowników Identi.ca powoli rośnie, a wraz z nimi przybywa również aplikacji dla tego serwisu i zaintersowanych tworzeniem własnych np. korporacyjnych stron mikroblogowych (choć ta opcja pozostaje jeszcze w wersji testowej).

Na otwarty model stawia też Google, które w marcu tego roku przeniosło na licencję open source’ową Apache 2.0 system mikroblogowy Jaiku, opracowywany przez programistów Google jako projekt wolontariacki. O ile pozycja Twittera raczej pozostaje niezagrożona, to z pewnością idea otwartości stojąca za Identi.ca czy Jaiku ma ogromną szansę na rozwój. Współpraca między różnego rodzaju serwisami i możliwość wymiany danych to ogromna zaleta, której nie może dać Twitter.

Myślenie o własności intelektualnej zdominowane jest przez koncerny medialne starające się coraz bardziej ograniczyć nawet prawa konsumenta, który legalnie i w dobrej wierze nabył utwory, a także działania ruchów dążących do udostępnienia jak największej części istniejącej puli własności intelektualnej.

Napięcie między jednymi i drugimi było dobrze widoczne na konferencji “Czy wolna kultura jest legalna? Licencje Creative Commons w polskim prawie autorskim”

Na stronie z materiałami konferencyjnymi udostępniliśmy właśnie nagrania audio (z większości przebiegu konferencji) i wideo (z kilku wystąpień, autorstwa Piotra Waglowskiego) oraz część prezentacji prelegentów.

Osobom, które niewiele wiedzą o Creative Commons, a szczególnie aspektach prawnych projektu, polecam nagrania i prezentacje z pierwszej sesji. Piotr Wasilewski i Krzysztof Siewicz tłumaczą funkcjonowanie licencji jako narzędzi prawnych, a ja opowiadam o ich praktycznym wykorzystaniu.

Osoby wiedzące już nieco o licencjach Creative Commons zainteresują wystąpienia dr Wojciecha Machały, Katarzyny Gracz oraz Piotra Waglowskiego. Polecam szczególnie kompetentną – i życzliwą! – krytykę licencji zaprezentowaną przez dr Machałę oraz Piotra Waglowskiego.

Udało nam się też w ramach konferencji zorganizować sesję z udziałem przedstawicieli organizacji zbiorowego zarządu: Andrzej Kuśmierczyka (kierownika Działu Licencji i Inkasa ZAiKS-u) oraz Bogusława Pluty (dyrektora ZPAV). Kwestie takie jak możliwość stosowania licencji przez członków tego rodzaju organizacji, czy stosunku tych organizacji do wolnej kultury, należą do najbardziej gorących – i jednocześnie wymagających najpilniejszego rozwiązania.

Publikujemy w odpowiedzi Oświadczenie Creative Commons Polska w sprawie relacji między wolnymi licencjami a zbiorowym zarządzaniem prawami autorskimi (PDF), w którym stwierdzamy:

Creative Commons Polska potwierdza wolę i konieczność współpracy z organizacjami zbiorowego zarządzania, takimi jak Stowarzyszenie STOART. Zdaniem Creative Commons Polska w wyniku tej współpracy powinno dojść do usunięcia barier w samodzielnym zarządzaniu twórczością przez artystów z pomocą licencji Creative Commons. Bariery te wynikają obecnie zarówno z przepisów prawa jak i praktyki jego stosowania, w szczególności w obszarze zbiorowego zarządzania.

Biuletyn EBIB jest od samego początku swojego istnienia czasopismem otwartym, działającym w modelu Open Access. Stworzyliśmy go w roku 1998, kiedy ruch open access jeszcze na dobre się nie zaczął, ale już wtedy pojawiały się inicjatywy, które potem złożyły się na jego formułę i model. Od numeru kwietniowego 2008 każdy numer i artykuł udostępniany będzie na Licencji Creative Commons: Uznanie autorstwa 2.5 Polska.[...]

Uczulamy autorów, że licencja ta jest wybrana jako domyślna dla wszystkich i namawiamy, aby zezwalali na jej stosowanie w odniesieniu do ich tekstów. Jeśli jednak jakiś autor zdecyduje się na inny rodzaj licencji CC, prosimy o zaznaczenie tego w formularzu (przez dopisanie informacji), wówczas redaktor przy jego artykule umieści znaczek wybranej przez niego licencji.[...]

Wprowadziliśmy tę nowoczesną formę udostępniania obiektów cyfrowych, ponieważ promujemy w ramach Stowarzyszenia Bibliotekarzy Polskich model szerokiej otwartości, dzięki czemu także inne czasopisma SBP są już udostępniane za darmo w Internecie. Na razie Bibliotekarz i Poradnik Bibliotekarza, ale niedługo dołączą do nich inne tytuły.

Mamy nadzieję, że wchodząc do rodziny tych wszystkich organizacji pozarządowych, które chcą budować społeczeństwo otwarte lubiące dzielić się wiedzą, realizujemy nie tylko zalecenia ONZ, UNESCO, IFLA, WHO czy OECD, ale przede wszystkim zasady etyczne naszego zawodu i odwieczną misję bibliotek.

Kujawsko-Pomorska Biblioteka Cyfrowa udostępniła pierwsze utwory współczesne na licencji Creative Commons. Koordynator biblioteki rozpoczęła rozmowy z autorami na temat tej prostej i jasnej dla użytkowników formy upubliczniania utworów i za zgodą autorów oraz wydawców udało się już wypuścić 16 tekstów, głównie artykułów: postprintów i preprintów. Ale rozmowy trwają, także te dotyczące pozycji książkowych, jeśli wydawcy nie będą stwarzali problemów, może ta forma się przyjmie szerzej. Warto zaznaczyć przy tej okazji, że preprinty autor może udostępniać zawsze na zasadach przez siebie określonych, bez względu na to czy poszły one do druku, czy nie.

Czytelnik może podążać za treścią i dokładnie poznać warunki, na jakich wolno mu skorzystać z utworu. Tym samym prawa autorskie są chronione, a użytkownik ma pełną jasność, co do zakresu użycia utworu. Istotną rzeczą jest wyjaśnienie autorom znaczenia treści licencji CC tak, żeby wiedzieli, jakie z tego tytułu wynikają konsekwencje. Biblioteka Cyfrowa Uniwersytetu Wrocławskiego także rozpoczęła procedurę upubliczniania utworów na licencji CC.

Sprawa jasnego wykorzystania pola opisu: prawa w metadanych Dublin Core opisujących obiekty cyfrowe nie jest jeszcze w Polsce ujednolicona, wiele bibliotek wpisuje w to pole nazwę swojej biblioteki, uważając, że skoro obiekt (zarówno egzemplarz fizyczny jak i obiekt cyfrowy wytworzony z niego dla biblioteki cyfrowej) jest ich własnością w sensie majątkowym, to mają prawo w to pole taki zapis wprowadzić, szczególnie jeśli chodzi o obiekty starsze lub te, które wydano w macierzystej jednostce. Pilnym wydaje się stworzenie instrukcji, która we właściwy sposób porządkowałyby te zapisy i określała jasno, co bibliotekarze powinni wpisywać w pole prawa.

Oto jeden z artykułów- Jerzy Majdowski “Kompozycja przestrzenna powojennych kościołów w Polsce”.

Creative Commons Polska oraz Koło Naukowe Własności Intelektualnej Wydziału Prawa i Administracji Uniwersytetu Warszawskiego organizują konferencję naukową zatytułowaną „Czy wolna kultura jest legalna? Licencje Creative Commons w polskim prawie autorskim”.

Konferencja odbędzie się w piątek, 25 kwietnia 2008 roku w Sali Senatu UW w Pałacu Kazimierzowskim (Krakowskie Przedmieście 26/28), w godzinach 9.00-17.00. Udział w konferencji jest bezpłatny.

Tematem konferencji są zagadnienia prawne związane z licencjami Creative Commons – chcemy, by konferencja była okazją do przedyskutowania funkcjonowania licencji w polskim prawie oraz omówienia istniejących problemów związanych z ich wykorzystywaniem. W szczególności, w trakcie konferencji zaprezentujemy szkic wersji 3.0 polskich licencji Creative Commons, przygotowany przez naszego koordynatora prawnego.

Do udziału w konferencji zaprosiliśmy wykładowców akademickich, prawników oraz przedstawicieli organizacji zbiorowego zarządu. Mamy nadzieję, że konferencja będzie więc okazją do dyskusji na temat licencji Creative Commons wśród przedstawicieli różnych środowisk zainteresowanych prawami autorskimi.

Szczegółowe informacje znajdują się na stronie konferencji.

Kilka miesięcy temu na głównej stronie Creative Commons pojawiły się nagłówki wpisów z  poszczególnych jurysdykcji, w których działamy. Planeta jest kolejnym krokiem – zawiera informacje nie tylko z 44 oddziałów Creative Commons, ale także z blogów osób ze związanej z projektem społeczności.

Cieszymy się, że organizacje zbiorowego zarządzania prawami autorskimi prostują swoje stanowiska na temat licencji Creative Commons. Jednocześnie zdajemy sobie sprawę, że licencje Creative Commons są stosunkowo młodym narzędziem prawnym i nadal niezbędna jest edukacja dotycząca ich wykorzystania. Wiemy również, że polskie regulacje prawne od pewnymi względami utrudniają stosowanie licencji Creative Commons – o czym mówiliśmy podczas zeszłorocznego wysłuchania publicznego w Komisji Prawa Autorskiego Sejmu RP. Mamy nadzieję, że w najbliższym czasie uda nam się nawiązać współpracę z organizacjami zbiorowego zarządu mającą na celu wspólne wyjaśnienie tych kwestii.

Zespół oferuje różne metody zakupu/pobrania płyty. Za darmo możemy pobrać 9 utworów – wysokiej jakości pliki mp3, bez DRMów. Za 5 USD otrzymujemy pełen album, do wyboru w różnych formatach z dodatkami w postaci książeczki w PDF i grafik, ikon, tapet, etc. Oprócz wersji cyfrowej, płyta dostępna jest również jako zestaw 2 CD oraz rozszerzony pakiet z CD, DVD i płytą Blu-ray. Chętnych do zakupu limitowanej wersji za 300 USD musimy rozczarować – 2500 sygnowanych egzemplarzy zostało już wykupionych.